Ek weet regtig nie wat om van hierdie troue te sê nie. Hierdie familie is net anders. Die samekoms van families. Dat twee families bereid is om so ver oor die grens, na die middel van nêrens, op verlate vlaktes bymekaar te kom, om hierdie twee mense se liefde aan mekaar te vier, sê baie van beide die families en die couple ter sprake. 

Ek kannie eers sê “godverlate vlaktes” nie, want God was hier so teenwoordig soos die wind se ritseling deur ons hare en die sterre aan die hemelruim, toe die son sy krag verloor het. Dit is nie die eerste keer wat ek hier ‘n troue afgeneem het nie. Dit was nie my eerste family shoot of elopement nie. Maar dit was wel die eerste keer wat ek so geanker gevoel het. So tuis gevoel het. So teenwoordig gevoel het. 

Hans en Ranelda het die laaste een van hul gaste in trane gehad. (Photographer included). Mooier kon dit onmoontlik wees. En die lig… o die lig… dit het golden hour geword, en dit het blue hour geword… maar vir mooier kon ek nie vra nie. My bene was lam, my oë moeg en droog, maar my hart was vol. Vol dankbaarheid vir die mooi wat ek kon beleef. Vir die mooi wat ek kon afneem. Deel van wees. 

En die volgende dag moes ek weer oor daai vuur warm duine klouter na bome wat vrek lank al dood is. Wat is dit met daai bome wat mense so aantrek? Ek wonder self, want elke keer as ek oor daai laaste bult gestrompel kom, dan gaan staan ek mors dood stil. Van die hitte natuurlik. En die kort asem. En dan sien ek van voor af… die ongelooflike mooi.